Jezus
taką siłą pożądał duszę ludzką, On tak ją ukochał i z Ojcem zjednoczyć zapragną, iż nie może z zimną obojętnością znieść tego, co się dzieje w łonie tej duszy, którą chce w siebie przyoblec i najściślej ze sobą, Bogiem, zjednoczyć.
Żyję Nim
wówczas, gdy wczuwam się, jakim On jest sam w sobie, a też i dla mnie, jakim chce być we mnie, bym żyjąc ziściła Jego przeznaczenie we mnie, które On ma osiągnąć.
Oto żyję
Bogiem, gdy ciesze się wielkością majestatu Boga, przy którym trwam nieustannie.
Kocham siebie
nade wszystko, gdy dbam, by Bóg stał się wszechmocnym Panem, gdyż chcę według Jego Boskiej woli stać się jedno z Nim.
Kocham
moje własne życie, które Bóg mi dał, bym przeżyła je dla Jego wiecznej chwały, by On objawił się w nim.
Bóg Najwyższy
wielce kocha naszą duszę i pragnie jej szczęścia.
Bo tylko
ten prawdziwie kocha Boga, kto ukocha całą duszą wolę Tego Boga.