Wdzięczność
można nazwać ” dezynfekcją” duchową przeciw wielu chorobom duszy.
Żyję Bogiem
gdy trwam myślą w Nim, by On mógł odsłonić mi siebie, jakim jest żyjąc we mnie i dla mnie.
Każdy człowiek
posiada serce, które jeśli nie Boga, to kogoś innego lub coś innego będzie kochać.
Chcąc uzdrowić
schorowaną duszę, trzeba jej wskazać źródło zdrowia, które tkwi w mocy Duszy Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.
Wola Boża
stała się rozkoszą mej duszy i pokarmem najbardziej ją odżywiającym poza pokarmem sakramentalnej Komunii Świętej.
Musimy zawsze
pamiętać o wzorze, który Jezus dał nam przy Ostatniej Wieczerzy, umywając nogi apostołom – całował je z najświętszą miłością.
Spójrz duszo,
jak ten Pan wszechświata ciebie miłuje. On we dnie i w nocy czeka na ciebie.
Matko Miłosierdzia
czuwasz nad wszystkimi duszami tak troskliwie, gdyż pragniesz wszystkie pociągnąć do Twego Boskiego Syna.
Życie zakonne
to życie, które sprowadza na ziemię strumień łask Bożych z nieba.
Miłość Duszy
Chrystusowej ku duszom ludzkim, to jedna rana boleści, gdyż miłość Jego jest nieodwzajemniona, nie jest Mu odpłacona, oddana należycie z miłością.