Musimy zawsze
pamiętać o wzorze, który Jezus dał nam przy Ostatniej Wieczerzy, umywając nogi apostołom – całował je z najświętszą miłością.
Spójrz duszo,
jak ten Pan wszechświata ciebie miłuje. On we dnie i w nocy czeka na ciebie.
Matko Miłosierdzia
czuwasz nad wszystkimi duszami tak troskliwie, gdyż pragniesz wszystkie pociągnąć do Twego Boskiego Syna.
Życie zakonne
to życie, które sprowadza na ziemię strumień łask Bożych z nieba.
Miłość Duszy
Chrystusowej ku duszom ludzkim, to jedna rana boleści, gdyż miłość Jego jest nieodwzajemniona, nie jest Mu odpłacona, oddana należycie z miłością.
Bóg mój,
jedyny władca mojej duszy, niech mną kieruje, niech uczyni mnie taką, jaką pragnie mnie mieć tu na ziemi.
Wiem, że
jeżeli umrę, choćby w tej oto chwili – cieszyć się będę Życiem.
Czas jest
mi dany na to, bym kochała Boga i dziękowała Mu za Jego łaski, więc precz oschłość z mojej duszy.
Nie jestem
samotną, bo już nawet teraz czuję się złączona duszą z Chrystusem Panem, którego miłość jest wieczną, jak On sam.
Bóg swoją
świętą wolą powołuje nawet grzesznika do swojej służby, czyniąc go świętym.