Żyję Nim
wówczas, gdy wczuwam się, jakim On jest sam w sobie, a też i dla mnie, jakim chce być we mnie, bym żyjąc ziściła Jego przeznaczenie we mnie, które On ma osiągnąć.
Oto żyję
Bogiem, gdy ciesze się wielkością majestatu Boga, przy którym trwam nieustannie.
Kocham siebie
nade wszystko, gdy dbam, by Bóg stał się wszechmocnym Panem, gdyż chcę według Jego Boskiej woli stać się jedno z Nim.
Kocham
moje własne życie, które Bóg mi dał, bym przeżyła je dla Jego wiecznej chwały, by On objawił się w nim.
Bóg Najwyższy
wielce kocha naszą duszę i pragnie jej szczęścia.
Bo tylko
ten prawdziwie kocha Boga, kto ukocha całą duszą wolę Tego Boga.
Ja, Bóg
stałem się człowiekiem, by w tobie żyć – żyć przy tobie, z tobą, za ciebie, byś ty stała się jedno ze Mną.
Czuwaj, bym
zawsze był w tobie zadowolony z ciebie i kochał cię coraz bardziej za poświęcenie się twoje.
Żyj więc
zawsze przy Mnie, Mną i ze Mną, by żaden dzień nie był przeżyty bez troski o Mnie.
Chciałbym wielce
posiadać duszę, która byłaby całkiem zajęta Mną, by dać mi możność przejawiać w życiu Moją pokorę, która sprowadziłaby błogosławieństwo na ten świat.