Duszo Chrystusowa Uświęć mnie!…

Oto jestem czci najgodniejszy mój
Jezu , u stóp twoich Pragnę chwil
kilka spędzić z Tobą, albowiem
dusza moja pogrążona jest w ucisku
i nędzy. Ach jak smutnym jest ten
świat, ile goryczy sprawia mi obcowanie
wśród stworzeń. Nuży i zniechęca mnie
ziemia piersi mej trzeba tchnienia czystych
niebios. Żadna mądrość ludzka nie zdoła
zrozumieć tego, co dzieje się w tym biednym sercu,
ani żadna potęga nie może zadowolić
ukrytych jego pragnień. Ty jeden posiadasz
boską tajemnicę uniesienia pociechy i
światła stworzeniom twoim, ponieważ Ciebie
tylko samego o źródło wiekuiste
blasku i wesela , Ciebie nie dotyka i
nie wyczerpuje, jak nas , ciemność ani
boleść.Dlatego przychodzę do ciebie , tęsknić
za okruszynami stołu twego . Wiem, o Jezu ,
że dla grzechów moich jestem nie godny
stanąć przed tobą wraz z Aniołami
których zastępy wieńczą Tabernakulum i
roztaczają dokoła woń swych uwielbień;
lecz ośmiela mnie myśl, że niewysłowiony
ten Sakrament ustanowiłeś nie dla nich,
lecz dla mnie. Otwórz mi przeto skarby
twego miłosierdzia i pociechy i wylej je na
dusze moją w takiej mierze, iżby wyrównały
głębię mych grzechów i cierpień.
Ażebym mniej stał się nie godnym twej
łaski , zbierz moje myśli i uczucia w
boskim twym Sercu i nie dozwól
rozproszeniom zabrać mi ani jednej z tych
chwil tak drogonennych. Natchnij mi słowa
jakie ci są najmilsze, wzbudż w mym sercu
uczucia prawdziwej miłości , uczyń mnie
przedmiotem upodobania twego , abym się
stał przedmiotem twego miłosierdzia.
Daj mi tyle wiary, nadziei i miłości ,
aby chwile obecne mogła sprawiedliwość
twoja zapisać dla mego zbawienia w
wiecznej księdze życia.